Życiorys naszego patrona

Lech Wałęsa urodził się 29 września 1943 roku w Popowie w woj. kujawsko-pomorskim. Wychowywał się w wielodzietnej, wiejskiej rodzinie.

Ukończył zasadniczą szkołę mechanizacji rolnictwa. W latach 1961-67 z przerwą na służbę wojskową pracował jako elektromechanik samochodowy.

W 1967 roku zatrudnił się w Stoczni Gdańskiej. Pracował tam do 1976 roku, a następnie w latach 1980-81 i od 1983 roku.

Zwalniany wielokrotnie z pracy za działalność związkową. W grudniu 1970 r. brał aktywny udział w strajku w Trójmieście.

Od 1978 r. członek komitetu założycielskiego Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W sierpniu 1980 r. współorganizator strajku w Stoczni Gdańskiej, współzałożyciel NSZZ „Solidarność”.

Internowany w stanie wojennym – od 13 grudnia 1981 do listopada 1982.

W 1983 wyróżniony Pokojową Nagrodą Nobla. W latach 1988-1989 przewodniczył delegacji opozycji w negocjacjach Okrągłego Stołu.

Od 1990 do 1995 roku prezydent RP.

W 1995 roku ufundował Instytut Lecha Wałęsy, którego celem jest m.in. rozwój i doskonalenie demokracji i systemu wolnorynkowego w Polsce, ochrona dziedzictwa narodowego oraz tradycji niepodległościowej i solidarnościowej, a także prowadzenie badań nad najnowszymi dziejami Polski.

Lech Wałęsa nadal aktywnie uczestniczy w życiu społeczno-politycznym w kraju i za granicą.
Wiele podróżuje utrzymując w ten sposób kontakt ze stowarzyszeniami, organizacjami oraz ludźmi polityki, nauki i kultury na całym świecie.

Autor książek „Droga nadziei” (1987), „Droga Wolności” (1991), „Wszystko co robię, robię dla Polski” (1995), felietonista tygodnika „Wprost” 1996-2000.